Merhaba arkadaşlar! Bu içerikte “Karan isim mi” ile ilgili en güncel bilgileri sizlerle paylaşacağız.
“Karan isim mi” hakkındaki meraklarınızı giderebildiysek ne mutlu bize. Vyfi ailesi olarak her zaman yanınızdayız!
Karan isim mi? Bir ismin etrafında büyüyen hikâye
Bazen bir isim, sadece bir kelime olmaktan çıkar. Bir anıya, bir sızıya, bir umut kırıntısına dönüşür. Ben Kayseri’de yaşayan, 25 yaşında, günlerini çoğu zaman kendi içine dönen düşüncelerle geçiren biriyim. Defterlerim dolu, içimde biriken cümleler fazla. Ve bazı isimler var ki, onları ilk duyduğum anı hiç unutmuyorum.
Karan ismi de onlardan biri.
O gün her şey sıradan başlamıştı ama hiçbir şey sıradan kalmadı.
O gün: Sessiz bir kütüphane ve yarım kalmış bir bakış
Kışın en sert günlerinden biriydi. Kayseri’nin o kuru soğuğu insanın içine işler ya, tam öyle bir gün. Kütüphaneye gitmiştim. Dışarıdaki rüzgâr camlara vurdukça içimde garip bir huzursuzluk vardı. Sanki bir şey olacak ama ne olduğunu bilmiyordum.
Masalardan birinde oturuyordu.
İlk fark ettiğim şey adı değildi, sesi de değildi.
Bakışıydı.
Sanki insanlara değil, insanların içinden geçen düşüncelere bakıyordu.
Sonra bir telefon çaldı. Yanındaki arkadaşına döndü ve “Karan birazdan geliyor” dedi.
İşte o an içimde bir şey durdu.
Karan isim mi?
Bunu gerçekten ilk defa o an düşündüm. Kulağımda garip bir yankı bıraktı. Ne tamamen tanıdık, ne tamamen yabancıydı. Sanki bir yerden hatırlıyorum ama nereden, bilmiyorum.
İsimlerin insanlara benzediği anlar
O an defterime şunu yazmışım:
“Bazı isimler insan gibi. Gelmeden önce bile hissediliyor.”
Karan ismini duyduğumda hissettiğim şey tam olarak buydu. Sanki o isim sadece bir kişi değil, bir hikâyenin başlangıcıydı.
Bir süre sonra kapı açıldı.
Ve o geldi.
Karan’ın gelişi: Sanki hava değişti
Karan içeri girdiğinde ortamda fiziksel bir değişim oldu diyemem ama ruhsal bir şey oldu, onu net hatırlıyorum. İnsan bazen böyle şeyleri abarttığını düşünür ama ben o anın gerçekliğine hâlâ inanıyorum.
Üzerinde koyu renk bir mont vardı. Soğukla kavga eder gibi yürüyordu. Ama yüzünde garip bir sakinlik vardı. Ne mutlu, ne mutsuz… sadece var gibiydi.
Arkadaşının yanına oturdu.
Ve ben o anda şunu düşündüm:
“Karan isim mi gerçekten? Yoksa insanın içine işleyen bir anlam mı?”
Çünkü o isim, ona o kadar yakışmıştı ki.
Bir isim nasıl bu kadar yerini bulabilir?
Karan ismini daha önce duymuştum ama hiçbir insanda bu kadar oturmuş hissetmemiştim. Sanki o isim, yıllar önce onun için beklemişti.
Ben yazmaya devam ettim ama artık yazdığım şeyler kütüphane, ders ya da kitap değildi.
Kafamın içinde sadece o isim dönüyordu.
Karan.
Tanışma anı: Yanlışlıkla başlayan doğru bir cümle
Bir ara su almak için kalktım. Tam o sırada göz göze geldik.
Bunu büyütmek istemem ama bazı bakışmalar vardır ya, sanki konuşmadan önce cümle kurulmuş gibi olur.
“Tanışıyor muyuz?” dedi.
Hayır dedim, ama sesim emin çıkmadı.
Sonra gülümsedi.
O gülümseme, günün geri kalanını mahvetmedi ama değiştirdi diyebilirim.
Çünkü artık sadece bir isim duymuyordum.
Bir insan vardı.
Ve o insanın adı Karan’dı.
Karan isim mi? sorusu neden içimde büyüdü
O gün eve döndüğümde defterime uzun uzun yazdım. Ama en çok şu cümle tekrar tekrar geçti:
“Karan isim mi?”
Çünkü artık bu soru sadece dilsel bir merak değildi. İçsel bir arayışa dönüşmüştü.
İsimler bazen insanın karakterini taşır ya… Karan ismi de öyleydi sanki. Sert değil ama yumuşak da değil. Dengede. Biraz uzak, biraz yakın.
Tıpkı onun gibi.
İsimlerin duygulara karıştığı an
Ben hep şuna inanırım: bazı isimler insana tesadüfen verilmez. O ismin içinde bir yol vardır, bir yön vardır.
Karan ismi de bende böyle bir his bıraktı. Sanki karanlık değil ama ışığın sınırında bir yer. Ne tamamen gece, ne tamamen gündüz.
O yüzden o ismi her düşündüğümde içimde garip bir sakinlik oluşuyordu.
Ama aynı zamanda bir eksiklik de vardı.
Bir hafta sonra: Aynı masa, farklı sessizlik
Bir hafta sonra yine kütüphaneye gittim. Kendime bile itiraf etmediğim bir beklenti vardı içimde.
Ve oradaydı.
Aynı masa.
Aynı sessizlik.
Ama bu kez daha ağır bir şey vardı ortamda.
Yanına gittiğimde hatırladı beni. Bu küçük bir detay ama benim için büyük bir şeydi.
“Adın neydi?” diye sordu.
O an durdum.
Çünkü ben onun adını defalarca içimden söylemiştim ama o benimkini sadece bir kez duymuştu.
“Karan isim mi?” sorusu bu sefer zihnimde yankı yapmadı.
Artık bir gerçekti.
Konuşmalar: Küçük cümlelerin büyük anlamları
O gün uzun konuşmadık. Aslında konuşmalarımız kısa cümlelerden ibaretti.
“Buraya sık gelir misin?”
“Bazen.”
“Sessizlik iyi geliyor mu sana?”
“Bilmiyorum.”
Ama her cümlede başka bir şey vardı. Kelimelerin arkasında saklanan duygular.
Ben onun sesini dinlerken şunu fark ettim: Karan ismi artık benim için bir soru değil, bir cevaptı.
Ama hangi sorunun cevabı olduğunu bilmiyordum.
İçimde büyüyen sessiz duygu
Eve döndüğümde garip bir boşluk hissettim. Mutlu değildim, mutsuz da değildim. Sadece doluydum.
Defterime şunu yazdım:
“Bazı insanlar hayatına girince hiçbir şey değişmez gibi olur ama aslında her şey değişir.”
Karan bunu yapıyordu.
Son görüş: Bir cümlenin yarım kalışı
Son görüşmemiz beklenmedik oldu. Kütüphanede değildi bu sefer. Sokakta, yağmurun başladığı bir anda karşılaştık.
“Buradan gidiyorum,” dedi.
Nereye diye soramadım.
Sadece baktım.
O an içimde bir şey kırıldı ama ses çıkarmadı.
“Karan isim mi?” sorusu bu kez acı bir yerden geldi.
Çünkü artık isimden çok, gidiş anlamına geliyordu.
Sonra kalan
Gitti.
Ve geriye sadece bir isim kaldı.
Karan.
Ama o isim artık tek başına bir isim değildi.
Bir kütüphane köşesiydi.
Soğuk bir kış günüydü.
Yarım kalmış bir cümleydi.
Ve içimde sakladığım bir duyguydu.
Bugün hâlâ aynı soruyu soruyorum
Aradan zaman geçti. Hayat devam etti. Ama bazı geceler defterimi açtığımda hâlâ aynı satır çıkıyor karşıma:
“Karan isim mi?”
Ve ben her seferinde farklı bir cevap veriyorum.
Bazen evet.
Bazen hayır.
Bazen de sadece susuyorum.